Przypnij
Opowiadanie fikcyjne. Anka, Marek oraz wszystkie przedstawione zdarzenia są wymyślone. Historia zaczyna się dwa dni przed trzydziestą rocznicą ich ślubu, kiedy na kuchennym stole zostaje kartka z niedokończoną przemową.
1. Zdanie, którego nie skreślił
Anka zatrzymała ścierkę nad mokrym krążkiem po kubku. Na ekranie laptopa, między listą zakupów a zdjęciem sprzed trzydziestu lat, świeciło zdanie: „Moja żona nigdy niczego nie potrzebuje dla siebie”.
Z przecieranej właśnie powierzchni pachniało cytrynowym płynem. W zlewie leżał nóż po chlebie, za oknem ktoś cofał samochodem, krótko i niecierpliwie naciskając klakson. Marek siedział naprzeciwko w okularach zsuniętych na koniec nosa. Palcem przesuwał po stole okruszek, jakby od jego położenia zależało następne zdanie.
, „Potrzebuje” czy „żąda”?, zapytał., To drugie chyba brzmi gorzej.
W sobotę mieli świętować rocznicę. Kuba zapowiedział, że przyjedzie na kolację, a Marek postanowił pierwszy raz w życiu przygotować kilka słów wcześniej. Zwykle mówił bez kartki, z łatwością rozśmieszając wszystkich przy stole.
, Oba brzmią dziwnie, odpowiedziała.
Podniosła laptop i wytarła pod nim blat. Marek odebrał ten ruch jako zwyczajną prośbę o zrobienie miejsca.
, Chodzi mi o to, że nie jesteś wymagająca. Że umiesz się cieszyć z drobiazgów.
, Umiem.
, No właśnie.
Anka odwiesiła ścierkę. Była nierówna na haczyku, ale tym razem jej nie poprawiła. Usiadła, chociaż czajnik jeszcze nie skończył szumieć.
, Gdyby ktoś zapytał, jaka jestem, co byś powiedział?
Marek odchylił się na krześle.
, Że mam szczęście. Że jesteś dobrą żoną, świetną mamą. Że wszystko przy tobie jakoś działa.
, A gdyby nie wolno było mówić o tym, co robię dla ciebie i dla Kuby?
Uśmiechnął się odruchowo.
, To musiałbym wykreślić pół przemowy.
Czekał na jej śmiech. Anka patrzyła na niego spokojnie, ale palcami mocno ścisnęła brzeg rękawa. Dopiero wtedy przestał się uśmiechać.
, Coś się stało?
, Właśnie próbuję ci powiedzieć.
Czajnik wyłączył się z suchym trzaskiem. Marek wstał, wrzucił do kubków herbatę i zalał ją wodą. Do jej kubka sięgnął po cukier.
, Od jesieni nie słodzę, przypomniała.
Łyżeczka zatrzymała się nad porcelaną.
, Przecież wiem, powiedział, chociaż oboje widzieli, że nie wiedział.
Anka wzięła kubek oburącz. Nie chciała urządzać mu sprawdzianu z własnej osoby. Sama nie pamiętała, którego dnia kończył pracę wcześniej ani dlaczego przestał kupować pewną gazetę. Chodziło o coś innego, ale każde zdanie, które przychodziło jej do głowy, brzmiało jak początek kłótni.
, Nie potrzebuję listy komplementów, powiedziała w końcu., Chciałabym wiedzieć, czy jesteś ciekawy odpowiedzi, jeśli się zmieniła.
Marek popatrzył na fotografię na ekranie. Młoda Anka trzymała bukiet zbyt wysoko, zasłaniając nim część sukienki. Pamiętał, że uwierał ją wtedy lewy but. Mógł opowiedzieć, gdzie kupili obrączki i kto spóźnił się na ślub. Teraz szukał czegoś równie pewnego i aktualnego.
, Jestem, odpowiedział.
, To zapytaj mnie jutro, czego chcę.
Nie powiedziała tego ostro. Dopiero ta łagodność sprawiła, że zamknął laptop. Zdanie o żonie, która niczego dla siebie nie potrzebuje, pozostało niezapisane.
2. Żółta teczka
Rano Marek znalazł Ankę przy przedpokoju. Klęczała przed dolną półką szafy, wyciągając spod zimowych szalików żółtą teczkę. Miała już na sobie buty do pracy. Zwykle o tej porze sprawdzała, czy zamknęła okno w kuchni, a on szukał kluczy.
, Czego chcesz?, zapytał.
Wyprostowała się powoli.
, Teraz czy w ogóle?
, Tego, o co miałem zapytać.
Przez chwilę wyglądała, jakby zamierzała powiedzieć, że porozmawiają wieczorem. Zamiast tego wyjęła z teczki złożoną kartkę.
Był to wydruk zapisów do pracowni rysunku. Sześć sobót, od dziesiątej do trzynastej. Zajęcia dla osób dorosłych, również początkujących. Cena zakreślona ołówkiem: czterysta osiemdziesiąt złotych.
, Zapisy kończą się w poniedziałek. Zaczynają za tydzień.
Marek przeczytał kartkę dwukrotnie.
, Od kiedy o tym myślisz?
, O tych zajęciach od miesiąca. O rysowaniu trochę dłużej.
Nie dodała, jak długo. Pamiętał przecież jej szkice na marginesach zeszytów, kiedy jeszcze czekali razem na autobus po pracy.
, Czemu nic nie mówiłaś?
, Mówiłam o pracowni. Kiedy szliśmy obok ich okna.
Przypomniał sobie wystawione na parapecie dzbanki, krzesło bez jednego szczebla i jej zatrzymanie przed szybą. On niósł wtedy zakupy. Powiedział, żeby się pospieszyła, bo lody zaczną płynąć.
, Nie wiedziałem, że chcesz się zapisać.
, Ja też wtedy jeszcze nie wiedziałam. Chciałam popatrzeć.
W punkcie poprawek krawieckich Anka przez cały dzień pochylała się nad cudzymi ubraniami. Wieczorami nie zawsze miała ochotę znów siedzieć przy stole. Mimo to czasem rysowała: klamkę, dłoń opartą o kolano, zagięty róg zasłony. Chowała kartki, zanim ktoś zdążył zapytać, po co jej to.
, Potrzebuję też kawałka miejsca, powiedziała., Żebym nie musiała wszystkiego sprzątać przed każdym posiłkiem.
Oboje spojrzeli na zamknięte drzwi dawnego pokoju Kuby.
Syn wyprowadził się trzy lata wcześniej. Zostawił biurko, książki i pudło kabli. Resztę przestrzeni zajęły rzeczy, z którymi żadne z nich nie wiedziało, co zrobić: suszarka, walizka, zapasowe krzesła.
Marek podrapał się po karku.
, Może wrócimy do tego po rocznicy?
Anka złożyła kartkę tak starannie, że wszystkie rogi się pokryły.
, W poniedziałek zamykają zapisy.
, Wiem, ale przygotowania…
, Przyjedzie nasz syn. Zjemy kolację. Nie przygotowujemy wesela.
Sprawdził godzinę. Miał jeszcze dwanaście minut do wyjścia. Poczuł irytację, że tak duża rozmowa zaczyna się przy stojaku na parasole. Dopiero po chwili zauważył, że sam wybrał tę porę, zadając pytanie.
, Dobrze. Dzisiaj wieczorem.
, Dzisiaj wieczorem, powtórzyła.
Kiedy wyszedł, Anka otworzyła pokój. Odchyliła złożoną suszarkę i dotarła do sosnowego biurka. W jednym miejscu blat był jaśniejszy: tam przez lata stała podstawka pod monitor Kuby.
Wyjęła z teczki rysunek okna. Na papierze zostało kilka kropek po herbacie. Położyła go na jasnym prostokącie i cofnęła rękę.
Nie przesuwała jeszcze mebli. Chciała najpierw zobaczyć, czy ta kartka w ogóle może tu zostać.
3. Pokój, który zdążono obiecać
Po południu zadzwonił Kuba.
, Mamo, przywieźć jutro coś do jedzenia?
, Jeszcze nie ustaliliśmy.
, To daj znać. I zabiorę książki. Tata mówił, że wujek Piotr potrzebuje miejsca na rzeczy z warsztatu.
Anka oparła biodro o kuchenny blat.
, Jakie rzeczy?
, Jakieś pudła i regał. Chyba na czas remontu. Myślałem, że wiesz.
Nie chciała, żeby syn zaczął się tłumaczyć za ojca. Zapytała więc, o której przyjedzie, i poprosiła, żeby przejrzał również swoje kable. Potem jeszcze przez kilka minut trzymała telefon w dłoni.
Marek wrócił z piekarni z dwoma drożdżówkami. Położył je na stole w papierowej torbie.
, Z serem. Zostały ostatnie.
, Kiedy obiecałeś Piotrowi pokój?
Jego ręka zastygła przy kurtce.
, Nie cały pokój. Trochę miejsca.
, Kiedy?
, W zeszłym tygodniu. Miałem ci powiedzieć.
Patrzyła, jak zdejmuje kurtkę, poprawia ją na wieszaku i dopiero wtedy się odwraca.
, Na jak długo?
, Mówił o kilku miesiącach.
, Ilu?
, Anka, przecież stoi pusty.
Wskazała otwarte drzwi. Z przedpokoju było widać jej kartkę na biurku.
, Właśnie próbowałam ci powiedzieć, że nie chcę, żeby dalej stał pusty.
Marek przeszedł do pokoju. Odsunął walizkę nogą, popatrzył na suszarkę i pudła.
, To się da pogodzić. Tu regał, tam biurko. Nie musisz mieć od razu całej pracowni.
Anka poczuła znajomy odruch: zmierzyć ścianę, policzyć pudła, znaleźć ustawienie, które wszystkich zadowoli. Znała już nawet zdanie, jakie powiedziałaby po wszystkim: „Jakoś się zmieściliśmy”.
, Nie chcę znów siedzieć pomiędzy cudzymi rzeczami.
, To rzeczy mojego brata.
, Wiem, czyje. Nie o to chodzi.
Przesunął dłonią po włosach.
, Nie mogę teraz powiedzieć, że ma sobie radzić sam.
, Możesz mu powiedzieć, że obiecałeś coś, czego ze mną nie ustaliłeś.
, Wyjdę na kogoś, na kim nie można polegać.
Anka usiadła na brzegu łóżka, jedynym wolnym od pudeł.
, A ja co mam z tym zrobić?
Nie odpowiedział. Z kuchni dobiegał szelest torby poruszanej przeciągiem.
, Mamy trzydziestą rocznicę, powiedział w końcu., Myślałem, że jest nam dobrze.
, Mnie też wiele rzeczy jest z tobą dobrze.
, Ale?
, Bez „ale”. Lubię, kiedy wracasz i opowiadasz, co widziałeś po drodze. Lubię nasze śniadania w niedzielę. I chcę mieć ten pokój do rysowania. Wszystko naraz.
Marek spojrzał na walizkę przy drzwiach.
, Ty się gdzieś wybierasz?
Przez moment nie zrozumiała. Potem pokręciła głową.
, Wyjęłam ją, żeby dostać się do biurka.
Rozpięła zamek. W środku leżały stare poszewki i pled, którego nie używali od kilku zim. Ta zawartość była tak zwyczajna, że obojgu zrobiło się niezręcznie.
, Nie przygotowuję wyprowadzki, powiedziała., Przygotowuję się do sześciu sobót z ołówkiem. Chciałabym, żebyś spróbował usłyszeć właśnie to.
Marek przykucnął i odsunął walizkę pod ścianę. Tym razem zrobił to rękami, uważnie, jakby dopiero teraz zobaczył, że przeszkadza w przejściu.
4. Dziesięć minut bez odpowiedzi
Wieczorem usiedli przy kuchennym stole. Drożdżówki pozostały w torbie. Marek położył obok laptopa telefon, po czym odwrócił go ekranem do dołu.
, Powiedz od początku, poprosił.
, Od wczoraj?
, Od tego, czego chcesz. Postaram się nie układać od razu planu.
Anka przyciągnęła do siebie żółtą teczkę. Teraz, kiedy dostała czas, miała ochotę mówić o czymś łatwiejszym. O zakupach na kolację. O tym, że Kuba pewnie znów przyjedzie głodny, chociaż zapewni, że jadł.
, Chciałabym przez te trzy godziny nie sprawdzać, czy trzeba wracać, zaczęła., Nie wybierać zajęć według tego, co zostanie po wszystkim innym. I chciałabym czasem zrobić coś, z czego nic praktycznego nie wyniknie.
Marek otworzył usta. Zamknął je, zanim zdążył powiedzieć, że przecież nigdy jej nie zabraniał.
, Masz ochotę zapytać, kto ci każe?, zgadła.
Skinął głową.
, Nikt nie każe jednym zdaniem. To się składa z różnych małych rzeczy.
Opowiedziała o sobocie, kiedy chciała iść obejrzeć wystawę, lecz pojechali wybierać uchwyty do szafek. O kartce zwiniętej ze stołu, bo trzeba było rozłożyć rachunki. O tym, jak łatwo mówiła „wszystko mi jedno”, gdy wybierali film, restaurację albo drogę spaceru.
, Nie zawsze mi było wszystko jedno, przyznała., Czasem nie chciało mi się zaczynać rozmowy. A potem miałam żal, że nie wiesz.
, Nie umiem zgadywać.
, Dlatego teraz mówię.
Marek obracał kubek, przesuwając kciuk po niebieskiej obwódce.
, Bałem się, że kiedy Kuba się wyprowadzi, będzie nam pusto. Więc ciągle coś wymyślałem. Wyjazd, remont, pomoc Piotrowi. Jak coś razem robimy, przynajmniej wiem, gdzie jesteśmy.
, A gdybym w sobotę była gdzie indziej?
Wzruszył ramionami, ale ten ruch nie był lekki.
, Nie wiem. Może właśnie to mi przeszkadza. Że nie wiem, jak będzie.
Anka położyła dłoń na teczce. Nie obiecała, że nic się nie zmieni. Zależało jej przecież na tym, żeby coś się zmieniło.
, Rozumiem, że chcesz chodzić na zajęcia i zostawiać rozłożone rzeczy w pokoju, powiedział po chwili., Nie tylko na czas tego kursu?
, Tak. Nawet jeśli okaże się, że rysuję kiepsko.
To ostatnie zdanie wypowiedziała ciszej.
, Przecież jeszcze nie wiesz.
, Właśnie. I nie chcę musieć najpierw udowodnić, że warto oddać mi miejsce.
Marek popatrzył w stronę przedpokoju. Wyobraził sobie pokój bez pudeł, a potem Piotra po drugiej stronie telefonu.
, Jutro do niego zadzwonię.
, Nie mów, że ja się nie zgadzam.
Spojrzał na nią szybko, zaskoczony tym, jak dokładnie przewidziała najłatwiejszy dla niego początek rozmowy.
, Powiem, że źle się umówiłem.
Kiwnęła głową. Dopiero teraz wyjęła z teczki pozostałe rysunki. Nie rozłożyła wszystkich. Wybrała dwa: parapet w kuchni i jego buty pozostawione pod kaloryferem.
Marek pochylił się nad kartką.
, Moje?
, Twoje. Te, które od miesiąca miałeś schować.
Uśmiechnęła się pierwsza. Mógł odpowiedzieć żartem i tym razem wiedział, że nie przerwie nim rozmowy.
5. Koszt zmiany planów
W sobotę rano Marek zadzwonił do brata. Anka słyszała tylko jego część rozmowy, stojąc przy zlewie.
, Za szybko powiedziałem „tak”. Nie uzgodniłem tego w domu.
Przerwa.
, Wiem, co mówiłem.
Dłuższa przerwa.
, Nie, nie przywoź jutro. Pokoju nie możemy przeznaczyć na magazyn.
Nie podnosił głosu, ale z każdą odpowiedzią prostował plecy. Anka odkręciła wodę, żeby nie słuchać dalej. Kiedy wróciła do stołu, Marek siedział z telefonem między dłońmi.
, Obraził się?
, Jest zły. Ma do tego powód. Będziemy jeszcze rozmawiać.
Nie poprosił jej o pomoc w znalezieniu innego miejsca. Otworzył laptop.
, Jest jeszcze wyjazd.
Anka uniosła wzrok.
Marek zarezerwował na następny weekend dwa noclegi nad jeziorem. Miały być prezentem. Zapłacił dwieście złotych zaliczki; pozostałe siedemset planował dopłacić na miejscu.
, Chciałem ci powiedzieć dziś przy kolacji.
Poczuła jednocześnie wdzięczność i znużenie. On zobaczył obie rzeczy, zanim zdążyła znaleźć słowa.
, To miłe, że chciałeś gdzieś ze mną pojechać, powiedziała., Ale w przyszłą sobotę zaczynają się zajęcia.
, Można by opuścić pierwsze.
Zdanie wyszło z niego automatycznie. Skrzywił się.
, Dobra. Słyszę, co właśnie powiedziałem.
Anka usiadła obok, żeby wspólnie przeczytać warunki rezerwacji. Przy tak późnej rezygnacji zaliczka przepadała. Nie mogli odzyskać dwustu złotych, a wyjazd i kurs razem przekraczały kwotę, którą przeznaczyli na rocznicę.
, Możemy przełożyć rysowanie na inną edycję, powiedziała.
Marek obrócił głowę.
Powiedziała to już głosem gotowym wszystko usprawnić. Sama go rozpoznała. Popatrzyła na kartkę z terminami.
, Nie. Cofam. Nie chcę przekładać.
Przez chwilę siedzieli bez ruchu. Dwieście złotych było dla nich zauważalną kwotą. Marek wyobraził sobie pokój nad jeziorem, który wybrał na podstawie zdjęcia balkonu. Anka myślała o tym, jak łatwo będzie teraz czuć się winną każdej nieudanej kreski.
, Zarezerwowałem bez pytania, powiedział., Zrezygnuję. Reszta wystarczy na zajęcia.
Nie brzmiało to radośnie. Anka była mu wdzięczna również za to, że nie udawał.
Przy zapisie pomyliła numer telefonu. Cofnęła formularz, poprawiła cyfrę i przeczytała wszystko jeszcze raz.
, Chcesz, żebym kliknął?, zapytał Marek.
, Sama.
Potwierdzenie przyszło po chwili. Anka otworzyła wiadomość, zamknęła ją i otworzyła ponownie.
Marek zadzwonił do Kuby. Ustalili, że syn przywiezie pieczywo i coś na deser, a on zajmie się resztą kolacji.
, Nic nie przygotowuj, powiedział potem do Anki.
Zmarszczyła brwi.
, Miałam ochotę zrobić sałatkę.
, Myślałem, że chcesz odpocząć od gotowania.
, Dzisiaj chcę zrobić sałatkę. Nie chcę organizować całego wieczoru.
Odłożył telefon.
, To powiedz, czego potrzebujesz do sałatki. Kupię razem z resztą.
Podała mu krótką listę. Dopisał ją pod swoimi zakupami, bez dopisku „dla Anki”. Potem sprawdził zawartość lodówki, zamiast pytać ją z przedpokoju o każdy produkt.
Anka wróciła do wiadomości z pracowni. Tym razem przeczytała również, co powinna przynieść na pierwsze spotkanie.
6. Jasny prostokąt na blacie
Po zakupach otworzyli okno w dawnym pokoju Kuby. Do środka wpadł chłodny podmuch i zapach obiadu z sąsiedniego mieszkania.
Syn przez telefon potwierdził, które książki zabierze. Resztę chciał oddać. Marek zaczął wkładać je do kartonu, a Anka rozpięła własną torbę stojącą za łóżkiem.
Były w niej zasłony, których nigdy nie skróciła, i ubrania zachowane z myślą o przeróbkach. Każda rzecz miała uzasadnienie. Żadnej nie użyła przez ostatnie dwa lata.
, To też moje, powiedziała, bardziej do siebie niż do Marka.
Usiadła na podłodze i zaczęła wybierać. Nie wyrzucała wszystkiego z nowo nabytą pewnością. Jedną poszewkę odłożyła, potem wyjęła ją ponownie. Marek nie pytał, dlaczego.
Po godzinie pokój wyglądał gorzej niż przed rozpoczęciem. W korytarzu nie dało się przejść bez obracania bokiem. Anka oparła czoło o futrynę.
, Może to był zły pomysł na dzień rocznicy.
, Jeszcze możemy udawać, że to dekoracja, powiedział Marek, wychylając się zza suszarki.
Roześmiała się, chociaż była zmęczona.
Biurko okazało się cięższe, niż pamiętali. Przenieśli je ostrożnie pod okno, zatrzymując się dwa razy. Marek wskazał porysowany brzeg.
, W przyszłym tygodniu mógłbym zeszlifować blat. Potem lakier i…
, Nie teraz.
Puścił mebel.
, Przecież chcę tylko, żeby było porządnie.
, Wiem. Ale jeśli zaczniemy odnawianie, przez miesiąc będę czekać na gotowe biurko. To wystarczy.
Przesunęła dłonią po jasnym śladzie po monitorze. Wytarła powierzchnię wilgotną szmatką, a po wyschnięciu położyła na niej blok.
Marek ustawił krzesło równo pośrodku.
Anka przesunęła je nieco w lewo.
, Tak ci wygodnie?
, Sprawdzę.
Usiadła, oparła przedramiona i popatrzyła przez okno. Po chwili odsunęła biurko od ściany o kilka centymetrów. Marek pomógł jej dopiero wtedy, kiedy poprosiła.
Nie było nowej lampy, półek na przybory ani pudeł z jednakowymi etykietami. Na razie wystarczała szuflada, dwa ołówki i miejsce na stopy. Anka otworzyła teczkę.
Na pierwszej czystej kartce narysowała kubek. Uchwyt wyszedł zbyt duży. Starła go tak mocno, że na papierze została szara plama.
Marek zatrzymał się w drzwiach.
, Mam zamknąć?
Popatrzyła na niego. Nie wiedziała, czy zamknięte drzwi nie zabrzmią jak odrzucenie, a otwarte jak zaproszenie do kolejnych pytań.
, Zostaw uchylone.
, Dobrze.
Poszedł do kuchni. Słyszała przesuwanie garnka i szukanie deski do krojenia. Raz otworzył niewłaściwą szafkę. Nie wstała.
Po dwudziestu minutach zaniosła mu rysunek.
, Ten uchwyt jest za duży, uprzedziła.
, Widzę.
Spojrzała na niego znad kartki.
, Mógłbyś chociaż przez chwilę udawać zachwyt.
, Próbuję się nauczyć, kiedy mam odpowiadać na pytanie.
Oparła rysunek o pojemnik na chleb. Marek podał jej kawałek ogórka z deski. Zjadła go, nadal przyglądając się kubkowi.
Kiedy wieczorem przyjechał Kuba, kartka pozostała na swoim miejscu. Anka nie schowała jej przed otwarciem drzwi.
7. Pierwsza sobota
Tydzień później Anka dotarła pod pracownię dwadzieścia minut przed czasem. Przeszła na drugą stronę ulicy i udawała, że ogląda witrynę zamkniętego sklepu.
Miała w torbie blok, ołówki i kanapkę, której Marek nie zapakował za nią, lecz o którą zapytał przy śniadaniu. Ten drobiazg śmieszył ją teraz bardziej, niż powinien. Oboje obchodzili się ze zwykłymi pytaniami ostrożnie, jak z naczyniami po naprawie.
W sali siedziało już kilka osób. Ktoś opowiadał o wcześniejszych warsztatach. Ktoś rozłożył przybory w idealnym porządku. Anka wyjęła z torby ołówek i zauważyła, że na gumce została przyklejona nitka z pracy.
Przez pierwszą godzinę rysowali krzesło. Nie kwiaty, nie krajobraz, nie coś, co chciałaby oprawić. Zwykłe krzesło, ustawione na środku.
Na jej kartce siedzisko uciekało w bok. Wymazała jedną nogę, potem drugą. Papier zaczął się mechacić. Gdy prowadząca podeszła bliżej, Anka niemal zasłoniła rysunek dłonią.
Zapytała jednak o linię, której nie umiała poprawić. Musiała pozwolić komuś zobaczyć dokładnie to miejsce.
Do domu wracała z obolałymi od siedzenia plecami i nieprzyjemnym przekonaniem, że przepadająca zaliczka nad jeziorem dałaby im przynajmniej ładny widok.
Marek otworzył drzwi, zanim znalazła klucz.
, I jak?
, Trudno.
Zobaczyła, jak przygotowuje się do pocieszenia. Potem zrobił jej miejsce w przedpokoju.
, Chcesz opowiedzieć teraz czy po obiedzie?
, Po. Jestem strasznie głodna.
Przy stole opowiedziała o krześle, o pewnej siebie kobiecie obok i o własnym odruchu, żeby przeprosić za brzydką kartkę. Marek raz zerknął w stronę telefonu. Zauważyła to. On też zauważył, że zauważyła, i odsunął aparat na parapet.
, Pójdziesz za tydzień?
, Pójdę. Jeszcze nie umiem tego krzesła.
Po obiedzie zaniosła rzeczy do pokoju. Na biurku leżał niedokończony szkic kubka, dokładnie tak, jak go zostawiła. Nikt nie wyrównał stosu, nie odłożył ołówka do szuflady, nie przykrył papieru reklamą.
Usiadła, zanim zdążyła wymyślić następne zadanie domowe do zrobienia.
Marek przyszedł z herbatą. Postawił ją na parapecie, z dala od kartek.
, Usiadłbyś na chwilę?, zapytała.
, Tutaj?
Wskazała krzesło przy ścianie.
, Nie musisz patrzeć na mnie. Możesz wyglądać przez okno.
Usiadł, opierając dłonie na udach. Po kilkudziesięciu sekundach wyprostował plecy.
, Tak lepiej?
, Wcześniej było bardziej po twojemu.
Wrócił do poprzedniej pozycji. Anka zaczęła od ramienia, potem zaznaczyła linię nosa. Nie próbowała rysować trzydziestu lat ani całego człowieka, którego znała tak długo. Próbowała zobaczyć kształt jego dłoni w tej konkretnej chwili.
, Długo jeszcze?, zapytał po kilku minutach.
, Dwie minuty.
, To dobrze. Prawa stopa już ze mną nie rozmawia.
Uśmiechnęła się, ale nie odłożyła ołówka.
Kiedy skończyła, Marek obejrzał kartkę. Miał na niej za szeroki podbródek i jedno ramię wyżej od drugiego.
, Mam taki nos?
, W tej chwili masz właśnie taki.
Przysunął sobie drugie krzesło i został obok, dopóki sama nie zamknęła bloku.
8. Odpowiedź, którą trzeba sprawdzać
Pod koniec kursu pokój nadal nie przypominał pracowni ze zdjęć. Przy drzwiach stała torba książek czekających na oddanie, a na łóżku leżał pled z walizki. Biurko było jednak zajęte przez rzeczy, które miały tam zostać.
Nie wszystkie rozmowy od tamtej rocznicy kończyły się dobrze. Raz Marek zaprosił znajomych na sobotnie przedpołudnie i dopiero po chwili przypomniał sobie o zajęciach. Anka miała ochotę odwołać własne wyjście, żeby nie robić zamieszania. Ostatecznie on przyjął gości, a ona poszła.
Innym razem wróciła rozczarowana rysunkiem i odburknęła mu przy drzwiach. Wieczorem powiedziała, dlaczego. Przeprosiła za ton. Nie oczekiwała, że sam odróżni złość na papier od złości na niego.
Piotr znalazł miejsce na pudła gdzie indziej. Przez jakiś czas rozmawiał z Markiem krótko. Żaden z nich nie miał na to zgrabnego rozwiązania. Bracia stopniowo wrócili do zwykłych telefonów, bez wspominania pokoju przy każdej okazji.
Życie nie stało się lżejsze we wszystkich miejscach. W jednym konkretnym pokoju dało się natomiast rozłożyć kartkę.
W niedzielę po ostatnich zajęciach Anka szukała w laptopie zdjęć do wydrukowania. Trafiła na plik z przemową. Marek nigdy jej nie wygłosił. Przy rocznicowej kolacji powiedział tylko, że cieszy się z ich wspólnego życia, a potem wzniósł toast, zanim danie wystygło.
Otworzyła dokument. Zdanie o żonie, która niczego nie potrzebuje, wciąż tam było.
, Znalazłam twoją mowę, zawołała.
Marek stanął za jej krzesłem.
, Myślałem, że ją skasowałem.
, Jak byś mnie opisał dzisiaj?
Oparł dłonie na oparciu.
, Powiedziałbym, że lubisz zaczynać od rogów kartki, chociaż potem brakuje ci miejsca. Że denerwujesz się, kiedy ktoś zagląda, zanim skończysz. I że wolisz rysować moje stare buty niż te wyczyszczone.
, Bo stare są ciekawsze.
, Właśnie. Tego wcześniej nie wiedziałem.
Anka przesunęła kursor na koniec dawnego zdania.
, A czego jeszcze nie wiesz?
Marek przez chwilę patrzył na ekran.
, Co chcesz robić teraz, kiedy skończyły się zajęcia.
Odwróciła krzesło w jego stronę. To było pytanie, na które sama czekała od kilku dni.
, Wrócić tam za miesiąc. Ale wcześniej narysować most przy starej drodze. Ten, obok którego zawsze tylko przejeżdżamy.
, W sobotę?
, Jeśli nie będzie padało.
Marek spojrzał przez okno.
, Mógłbym pójść z tobą?
Zastanowiła się. Chciała, żeby był obok, i wiedziała, że na początku będzie się spieszyć, jeśli zobaczy jego zniecierpliwienie.
, Możesz. Tylko weź książkę. Będę długo siedzieć.
, Dobrze.
Nie dodał, gdzie potem zjedzą ani którędy wrócą. Poszedł sprawdzić półkę z książkami.
Anka zaznaczyła stare zdanie i je usunęła. Pozostałe fragmenty zostawiła: wspomnienie pierwszego mieszkania, podróży autobusem, nocy spędzonej na składaniu łóżeczka. Nie stały się nieprawdziwe dlatego, że opowieść potrzebowała dalszego ciągu.
W sobotę wyszli po śniadaniu. Anka niosła żółtą teczkę, Marek termos i powieść, której od dawna nie kończył. Przy moście znaleźli ławkę.
Po kilku minutach chciała coś powiedzieć, ale Marek był pochylony nad książką. Dotknęła jego rękawa.
Podniósł wzrok.
, Popatrz, powiedziała, wskazując łuk pod przęsłem., Wcześniej go stąd nie widziałam.
Przesunął się bliżej, żeby zobaczyć dokładnie to miejsce.
Podsumowanie
Po trzydziestu latach wspólne wspomnienia wciąż miały znaczenie. Anka potrzebowała jednak miejsca również na rzeczy, których Marek jeszcze o niej nie wiedział. Zaczęli od pytania, a potem musieli znaleźć czas na odpowiedź.
Źródła
Rzetelne źródła pomogły w opracowaniu i dopracowaniu tej treści.